In de artikelenreeks "Geboren op Aarde, maar niet van de Aarde" laten we mensen aan het woord die wonen op onze mooie planeet en daarbij reeds hun oorsprong in de kosmos hebben herontdekt. In de reeks komen mensen aan bod met een verschillende achtergrond die allen naar de Aarde zijn gekomen met een specifieke taak of rol. 

In aflevering 4 lezen we het verhaal van Annelies.

Jeugd:

Toen ik klein was verhuisde ik vaak met mijn ouders. In groep 2 kwam ik terecht op een Christelijke school. Elke maandagochtend werd een stukje uit de bijbel voorgelezen. Het mooiste vond ik de verhalen rond Jezus, maar hield me er niet zoveel mee bezig. Wel vroeg ik me af waarom ze niet veel over de hemel praatten. Ik vond het raar en als je er om vroeg werd er altijd omheen gepraat. Dus besloot ik het later als ik ouder was zelf maar uit te zoeken.

Het liefste speelde ik met rustige kinderen of alleen. Ik kon me goed zelf vermaken en voelde me nooit alleen. Mijn fantasie was erg groot, want ik had altijd ‘onzichtbare’ vriendjes. Als niemand met me speelde, speelde ik met hun. Ik voelde hun altijd om me heen en nam aan dat dit normaal was. Je kon me altijd vinden voor een gezamenlijk spel op het plein waar ik vol enthousiasme aan mee deed. Als ik moe was trok ik energie weg bij een boom of struik. Heerlijk was dat, maar het was nog krachtiger om mijn voeten tegen iemand anders aan te zetten. Je kreeg dan meer energie en je kon er langer mee doen. De anderen hadden dit vreemd genoeg nooit door.

In mijn jeugd werd ik vaak gepest. Het deed veel verdriet en snapte niet waarom. Ik hielp graag iedereen en hield me op de achtergrond. Wat me verder is bijgebleven is dat mijn zicht niet altijd even goed was. Voor een lichte muur had iedereen licht om zich heen. Met de kleuren hield ik me niet echt bezig, maar het overheerste behoorlijk dat het soms best irritant was. Je kon namelijk niet goed de personen zien en ik voelde me slaperigachtig worden als ik het zag. Niet bepaald makkelijk op school als je moest opletten. Doordat ik veel gepest werd trok ik me graag terug in een andere wereld. Lezen liet me het gepest vergeten en de boeken over magie en bovennatuurlijke dingen trokken het meest mijn aandacht.

In groep 7 kwam ik op een nieuwe school. Helaas ging het gepest daar ook verder, maar hierdoor ontdekte ik ook nieuwe dingetjes. Dit was een openbare school en kon je kiezen voor onder andere Godsdienst. Het was verplicht om een vak te kiezen. Of het was Godsdienst of een ander vak. Het andere volgde ik in groep 7, dus Godsdienst moest ik in groep 8 volgen. Ik was niet bepaald gelovig, maar vond de nieuwe vorm wel interessant. De lerares vertelde meer en ging dieper op de dingen in. Toch klopte gevoelsmatig iets niet. Ze leerden ons bidden, waar de anderen niet veel notie van namen. Door het bidden wat ik overigens ‘bellen naar boven’ noemde, hoorde ik een stem. Het was een dertienjarige meisje die vertelde dat ze Maria heette. Ze had niets met de Bijbelse figuren te maken. Ze werd een grote steun voor me. Ze gaf me moed als ik verdrietig was en ik kon de hele dag door met haar praten. Zij begreep wel dingen en vertelde dat ze er maar tijdelijk voor me was. Ze hielp kinderen.

Op de middelbare school was Maria er niet meer. Net als op de basisschool voelde ik me een stuk ouder en volwassener dan de rest van de klas. Met de leraren kon ik normaal praten. De lessen waren niet zo interessant. Het meeste wat ze vertelden wist ik al, want daar had ik over gedroomd. Vaak kreeg ik ook een deja-vu gevoel. Als een les uitviel voelde ik het al van tevoren aankomen. Met de anderen kon ik er niet over praten. Zij begrepen het niet en deden er meteen heel gek over. Na het een keer verteld te hebben hield ik mijn mond erover tegen ze dicht.

In de pauzes, in de auto en bij mensen waar ik me niet bij op me gemak voelde had ik een vreemd gevoel. Het leek alsof ik sliep maar tegelijk wakker was. In de auto probeerde ik het aan mijn ouders uit te leggen, zij konden er niet zo veel mee. Als ik dit gevoel had ging er veel langs me heen en vergat ik veel. Ook liep ik dan een beetje ongecoördineerd rond en tegen dingetjes aan. Het was alsof mijn aandacht er niet was, hoewel ik het niet expres deed.

Spiritualiteit:

Op de middelbare school gebeurden er gekke dingen tijdens geschiedenis. In het hoofdstuk over Egypte flitsten regelmatig beelden voorbij uit die tijd. Dat kon toch eigenlijk niet? De ene keer stond ik op een soort balustrade met uitzicht over een prachtige tuin met daar achter een stad. Ik had prachtige armbanden en andere sieraden om. Minder mooie beelden kwamen ook voorbij. Ik was geketend aan een muur en werd berecht voor een misdaad die ik niet begaan had. Een vrouw en twee kinderen stonden huilend aan de kant.

Tijdens de zomervakantie voor ik naar de derde ging, liep ik in de bibliotheek tegen een boekenkast aan. Een aantal boeken vielen uit een kast en ik zette ze in de kast. Tussen de boeken zat het Engelenboek van Hans Stolp. Ik vroeg me af of daar iets over de hand op mijn schouder in zou staan. De laatste tijd voelde ik die vaak en niemand kon me dit uitleggen. Vol interesse nam ik deze mee. Na dit boek volgde nog een boek van Hans Stolp en nog een boek. Daarna kwam ik op de paranormale afdeling van de bibliotheek terecht. Op gevoel pakte ik telkens een paar boeken. In die tijd verslond ik boeken. Op school surfde ik op het internet rond paranormale sites. Een klasgenote wees me op een heksenschoolsite. De site gaf me de kriebels, maar een link die naar een medium verwees gaf een goed gevoel. Op de site van het medium las ik voor het eerst over Indigokinderen. Een gevoel van teleurstelling ging over me heen. Geen van de dingen herkende ik mezelf in.

Ze vertelde ook over boeken die ze las en zo kwam ik in aanraking met de boeken van Jozef Rulof en Rosemary Altea. Vol bewondering en herkenning las ik deze door. Het was alsof ik een soort honger had naar nog meer informatie. Elke keer kwam er weer een puzzelstukje bij, maar ook meer vragen. Overigens gebeurden er ook rare dingen met me. Na een gymles had iedereen behalve ik spierpijn. Na een schooldag kwam ik ook met spierpijn thuis, maar na een paar uur was het weer verdwenen. Een vriendin die naast me zat tijdens een les had last van keel- en hoofdpijn. Precies kon ik haar beschrijven wat ze voelde. Het was een beetje raar allemaal. Alles wat met spiritualiteit en het paranormale te maken had fascineerde me. Tijdens het surfen kwam er een lijst voorbij met 40 kenmerken van spiritueel ontwaken. De kriebels liepen over mijn lijf heen toen ik veel dingen herkende. Wat gebeurde er met me?

Ook energie kon ik makkelijker voelen. Bij sommige personen bleef ik uit de buurt want zij trokken me leeg. Mijn handen tintelden ook vaak. De klas van Frans was niet groot. Een ander meisje en ik waren de enige leerlingen. De lerares zette ons uit elkaar voor een schriftelijke overhoring. zij zat bij het raam en ik bij de deur. We konden onmogelijk spieken. De lerares was verbijsterd toen we allebei dezelfde fouten hadden gemaakt en hetzelfde cijfer hadden. We snapten er niets van.

Talent:

Rond mijn achttiende op het MBO ging ik graag met een vriendin in een tussenuur de stad in. Bij een tijdschrift hadden een paar mini tarotkaartjes gezeten en nu wilde ik een echte tarotkaarten. Bij een boekenwinkel stapten we naar binnen en gingen we opzoek. Hier had ik eerder al drie sets gezien. Twijfelend welke het beste voor me was van de drie sets besloot ik om hulp te vragen. De vrouw achter de toonbank kon er misschien wel iets vanaf weten. Ze wist er meer af tot mijn verbazing en hielp me kiezen. Ze vertelde tussendoor dat ze een medium was en gaf me een folder mee. Ze zag dat ik hooggevoelig was en leerde me afschermen. Afschermen voor alle pijn wat ik van anderen overnam en zelf niet kwijt raakte. Na een week wikken en wegen nam ik contact met haar op. We maakten een afspraak en vol zenuwen vertelde ik mijn ouders wat ik ging doen. Tot mijn verbazing en ergernis wilde mijn vader mee. De klik met het medium Helmi was er meteen. We herkenden elkaar gevoelsmatig en ze vertelde dat we elkaar kenden uit andere levens. Ondertussen kwam naar voren dat mijn vader ook dingen zag, maar vaak wegstopte. Het was toen niet moeilijk te raden van wie ik het had. Mijn oma was aanwezig en Helmi’s vader. Bij binnenkomst voelde ik zijn aanwezigheid en vertelde me dat hij rechts op de bank zat. Het was best wel grappig. Van Helmi heb ik veel geleerd en weer herontdekt. Door haar en haar vriend John werd ik weer ingewijd in de reiki. Tijdens de inwijding schoten beelden van eerdere incarnaties voorbij, waarbij ik ook aan een soort vorm van reiki deed. Aura’s zien kwam ook weer terug, alleen nu nog feller en met meer kleuren. Het slaperige gevoel bleek te zijn dat ik veel zweefde. Zweefde? Mijn etherische lichaam verliet regelmatig mijn lichaam om naar boven te gaan waar alles mooi en fijn was. Door trancereizen en oefeningen begon ik er controle over te krijgen.

Waar mijn etherische lichaam kwam, kon ik alles bewust meemaken. Op twee plaatsen tegelijkertijd zijn. Op deze manier leerde ik de hemelsferen kennen en kon ik beleven waar ik eerst altijd over gelezen had. Het was vaak zeer aantrekkelijk om tijdens de lessen op school te zweven. Het nadeel was dat ik op een gegeven moment te zweverig werd. Ik moest weer opnieuw leren aarden. Het zweven was mijn exit in nare situaties of plekken. Het was grappig om tijdens de les aura’s te zien, zwevende bolletjes en geesten. Geesten begon ik te voelen en stukje voor stukje te zien. Engelen weken ook niet van mijn zijde. Mijn beschermengel Androël zorgde voor mijn energetische bescherming.

Na de inwijding als reiki-master ging de spirituele ontwikkeling heel snel. Meer en meer kwam op me af. Het was raar om ook gedachten zo nu en dan op te vangen. Het leerproces ging met ups en downs. Na de inwijding begon ik andere planeten te verkennen meestal met Gabriël of Michaël. Met John en Helmi maakte ik ook reizen. Ze namen me mee naar Orion en de Pleiaden. John schreef de reizen na afloop op. Tijdens het schrijven kreeg hij ook andere dingen door. Hij kreeg zijn zielsnaam door en zijn afkomst. Niet alleen van zichzelf maar ook van Helmi en mij. Op het moment dat hij mijn zielenaam noemde gingen veel emoties door me heen en stond ik in een gouden straal. Een en al herkenning. Mijn thuisplaneet was Sirius.

Het is raar om iedere keer dingen te ontdekken waarvan je denkt dat ze voor je nieuw zijn, maar daarna eigenlijk altijd al geweten hebt. De eerste tijd ben ik niet naar Sirius geweest vanwege enorme heimwee. Mijn vader en broer daar, de hoge trilling, flora en fauna… Na het verwerken heb ik de planeet bezocht. Sirius is prachtig, de hoogontwikkelde technologie, mijn vrienden daar, de hoge trilling… Mijn liefde voor kristallen en energie werd daar duidelijk. Ik heb veel met kristalenergie daar gedaan. Voor sommige mensen is een stukje kristal een nietszeggende steen, maar voor mij is het een levend wezen. Het spreekt, geeft heling en kracht. Elk kristal heeft een aura en aan de aura kun je zien of voelen hoe krachtig het kristal is. Mijn oude talent wat ik daarboven heb/had is op Aarde ook weer terug. De gave om met dieren te communiceren. Dieren communiceren anders dan mensen. Ze laten beelden zien met wat ze willen, overkomen is of een boodschap doorgeven. Op zielsniveau sta  je dan met ze in contact. Op deze manier kun je ook met baby’s en kleine kinderen communiceren. Het voelt vaak wel eens eenzaam om zoveel te weten en te kunnen doen. Gelukkig staan er prachtige Engelen en lichtvrienden om me heen. Ze geven positieve berichten door en slepen je er door heen. Ook komen er meer mensen op mijn pad die ongeveer hetzelfde soort dingen meemaakt of door dezelfde proces heen gaan.

Via via kwam ik Robin tegen. Toen we elkaar voor het eerst online spraken kwamen we in verbinding met de Galactische Federatie. Beiden waren we verbaasd. Met de Galactische Federatie staan we veel in verbinding. Inmiddels weten we dat zij ons gevraagd hebben weer naar Aarde te gaan om te helpen bij het Ascentieproces. Tijdens de reizen op de Pegasus kwamen herinneringen naar boven hoe vaak ik daar kwam. Ik voel me zeer vereerd om lid te zijn van de Galactische Federatie en grondwerk te doen. Bij de Galactische Federatie kom je veel anderen tegen van andere planeten.

Als kosmisch wezen heb je veel mogelijkheden. Meer dan je je kunt voorstellen. Je kunt elke minuut van de dag van de mogelijkheden gebruik maken. Hoe verder je komt, hoe dichter bij je oorsprong, hoe meer je de mogelijkheden zult herontdekken en leren te gebruiken. Samen met Robin maak ik veel reizen naar boven. Elke reis is anders en leren we andere lichtwezens kennen. De reizen zijn niet alleen informatief, maar geven ook persoonlijke inzichten in onze groei en zo nu en dan zit er ook een inwijding bij of een healing. De reis die me altijd heel helder zal bij blijven is de reis die we samen naar Sirius maakten. We hadden een intense ontmoeting met mijn Twin Flame. Het voelde heerlijk, verhogend, dubbel en raar tegelijk. Zij is mij en ik ben haar. Wat zij voelde en dacht, ving ik op en andersom ook. Compleet zijn we heel krachtig. Het was gek om alles dubbel maar toch zo één te voelen. Ik heb een stukje van mijn zielswoning gezien en de verbinding met haar/mezelf nog krachtiger gemaakt. Alleen al door over haar te schrijven, voel ik de sterke verbinding.

Niets is me komen aanwaaien. Alles ging stapje voor stapje en heeft me krachtiger gemaakt. In de toekomst weet ik één ding zeker. Ik mag als medium in channelingen meer gaan doorgeven en anderen helpen met healingen en ontwaken. De rest zie ik wel. De meeste Aardse mensen zijn onder de indruk als ze horen wat ik kan op mijn leeftijd. Het is niet de Aardse leeftijd die telt uiteindelijk, maar de trilling van de ziel en wat je daar mee doet. Het is niet leeftijdsgebonden en niet zo dat ik er minder moeite voor heb gedaan dit allemaal te ontwikkelen. In andere incarnaties heb ik het meeste al gehad en daar al eerder afgerond. Dit was mijn verhaal. Ik wens iedereen veel succes en licht in het proces toe. We zijn nooit alleen en worden altijd geholpen. Roep om hulp en ze komen je helpen.

Lichtgroetjes,

Annelies